In Frankrijk kent het nieuwe jaar een zacht begin. Met les étrennes: kleine gebaren van dankbaarheid. Een envelop met een klein gebaar voor de postbode, een muntje voor een kind, een kaart met eenvoudige woorden. Niet om indruk te maken, maar om stil te staan bij wie er het hele jaar door is geweest.
Traditie
Het is een traditie die past bij aandacht en herhaling. Bij dingen die je niet één keer doet, maar elk jaar opnieuw. Zoals zorgen, delen en geven. Een manier om dankbaarheid door te geven. Het is een gebruik dat al eeuwen bestaat. Niet om het laten zien wat je kunt geven, maar om te laten voelen dat iemand gezien wordt. Dat het dagelijkse werk, de stille aanwezigheid, niet vanzelfsprekend is.
Ik stel me zo'n ochtend voor in een Frans huis. Het licht valt laag naar binnen. De feestdagen zijn voorbij, maar de kerstboom staat er nog. Op het dressoir staat een oud houten doosje. Niet speciaal voor vandaag gekocht, maar is al jaren onderdeel van het huis. Decoratief, maar eenvoudig en doorleeft.
In dat kistje ligt de envelop voor de postbode, het muntje voor het kind, de kaart met eenvoudige woorden voor de behulpzame buurvrouw. Het worden opgetild, vastgehouden, weer neergezet. Het heeft dit al vaak meegemaakt. Het kent het moment.
De schoonheid van het alledaagse
Dat is wat ik zo waardeer aan brocante. Spullen die niet nieuw hoeven te zijn om betekenis te hebben. Die niet perfect zijn, maar vertrouwd, omdat oma ook zo'n mooi kistje had.
Ik kom dit soort dingen vaak tegen. Ze zijn soms onopvallend, of klein. Maar ze vertellen precies waar het om gaat. Over doorgeven. Over zorg en liefde. Over de schoonheid van het alledaagse.
Een mooie gedachten voor het nieuwe jaar. Dat we weer oog hebben voor kleine gebaren. Dat we dingen koesteren en neerleggen, en niet wegstoppen of zelfs weggooien.
Dat we gebruiken wat er al is.
Een kistje.
Een envelop.
Een nieuw begin.
